ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦਰਜ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬਣਿਆ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ: Commonwealth Games ’ਚ ਵੇਟਲਿਫਟਰ ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਿੱਤਿਆ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ
Commonwealth Games:
Commonwealth Games: ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਬੱਲ ਸਚੰਦਰ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ 2026 ਦੀਆਂ ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾਂ ਦੇ 110+ ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਕੁੱਲ 388 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ (ਸਨੈਚ ਵਿੱਚ 176 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਅਤੇ ਕਲੀਨ ਐਂਡ ਜਰਕ ਵਿੱਚ 212 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ) ਵਜ਼ਨ ਚੁੱਕਿਆ। ਇਹ ਤਗ਼ਮਾ ਉਸ ਵੱਲੋਂ 2022 ਦੀਆਂ ਕਾਮਨਵੈਲਥ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਹੈ।
ਇੱਕ ਨਿਮਾਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਗੁਰਮੇਜ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਚਾਚਾ ਸਬਜ਼ੀ ਵੇਚ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਖਿਡਾਰੀ ਸਵੇਰੇ 5 ਵਜੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਉਤਾਰਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸਬਜ਼ੀ ਮੰਡੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਕੰਮ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਹ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਵੇਟਲਿਫਟਿੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵੇਟਲਿਫਟਰਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੋੜਵਾਂ ਮੋੜ ਉਦੋਂ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਬਲ ਸਚੰਧਰ ਦੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤਿਆ।
ਦਰਜ਼ੀ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਵੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਵੇ। ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਉੱਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੀ।”
ਮਿਹਨਤ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰੰਗ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗੀ। ਨੌਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜ ਪੱਧਰੀ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਿਲਿਆ।
ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਈਕਲ 'ਤੇ ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਲਵਪ੍ਰੀਤ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੋਂ, ਉਹ ਆਟੋ-ਰਿਕਸ਼ਾ ਰਾਹੀਂ ਮੈਦਾਨ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਸਾਡਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦਾ ਰੁਟੀਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ।”
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਭਾਵੁਕ ਕ੍ਰਿਪਾਲ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਜਿਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ।”
