ਕਬੀਲਦਾਰੀ...!

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਬਾਪੂ ਨਾਲ ਵੱਟਾਂ ਪੁਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਜਿੰਦਰੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜਿੰਦਰਾ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਬਾਪੂ ਦੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਾਲੀ ਪੱਕੇ ਅੰਬ ਵਾਂਗ...

05:10 AM Aug 23, 2026 IST

ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਬਾਪੂ ਨਾਲ

ਵੱਟਾਂ ਪੁਆ ਰਿਹਾ ਸੀ

ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਜਿੰਦਰੇ ਨਾਲ,

ਮੈਂ ਜਿੰਦਰਾ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ

ਤੇ ਬਾਪੂ ਦੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ

ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਰ੍ਹਦੀਆਂ ਸਨ,

ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਾਲੀ

ਪੱਕੇ ਅੰਬ ਵਾਂਗ ਭਬਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਕਤਰੇ

ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਨ

ਤਾਂ ਕੱਕੇ ਰੇਤੇ ’ਚੋਂ ਧੂੜ

ਉੱਡਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ,

ਬਾਪੂ ਲਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ-

“ਪੁੱਤਰਾ! ਜਿੰਦਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ

ਹੈ ਕਬੀਲਦਾਰੀ,

ਇਸਦੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਭਾਰੀ ਹੋਵੇਗੀ

ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਮੋੜ ’ਤੇ ਦੱਬੇਗੀ,

ਪਿਛਾਂਹ ਵੀ ਸੁੱਟੇਗੀ,

ਪਰ ਤੂੰ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਅੜੀ ਰੱਖੀਂ,

ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਰਹੀਂ।

ਤੂੰ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ

ਖਿੱਚਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਬੇਰੋਕ ਹੋ ਕੇ,

ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ,

ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ

ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।

* * *