ਜੁਗਨੂੰ
ਜੁਗਨੂੰ ਜੋ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਿਹਾ ਨਾ ਛਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਧੁੱਪ ਹੈ ਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਹੈ ਬਿਰਖ ਹਨ ਸਿਸਕ ਰਹੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਜੁ ਨਗਨ ਹਨ ਪੰਖੇਰੂ ਵੀ ਗਮਗ਼ੀਨ ਹਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰ ਘੁੱਪ ਹੈ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਚੁੱਪ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ...
Advertisement
ਜੁਗਨੂੰ ਜੋ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਿਹਾ
ਨਾ ਛਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਧੁੱਪ ਹੈ
Advertisement
ਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਹੈ
Advertisement
ਬਿਰਖ ਹਨ ਸਿਸਕ ਰਹੇ
ਟਾਹਣੀਆਂ ਜੁ ਨਗਨ ਹਨ
ਪੰਖੇਰੂ ਵੀ ਗਮਗ਼ੀਨ ਹਨ
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰ ਘੁੱਪ ਹੈ
ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਚੁੱਪ ਹੈ।
ਸੂਰਜ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ
‘ਚੰਦ ਮਾਮਾ’ ਬੁੁਝ ਗਿਆ
ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਪੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ
ਨਾ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਹੈ
ਬਸ ਆਦਮੀ ਦਾ ਘਾਣ ਹੈ।
ਖੰਜਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ
ਬੱਸ ਹੱਲਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਹੈ
ਜੋ ਸਿਰਜਿਆ ਸੀ ਆਦਮੀ
ਇਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ।
ਸੱਤਾ ਦਾ ਖਰੂਦ ਹੈ
ਖੇਤਾਂ ’ਚ ਜਿਹੜਾ ਉੱਗਿਆ
ਫ਼ਸਲ ਨਹੀਂ ਬਾਰੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ੰਕਿਆਂ ਤੇ ਭੈਅ ਦਾ
ਹਰ ਮੋੜ ’ਤੇ ਵਜੂਦ ਹੈ
ਸੋਚਾਂ ’ਚ ਜ਼ਹਿਰਾਂ
ਘੋਲਣੇ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ
ਇਸ ਟੂਣੇਹਾਰੀ ਰਾਤ ’ਚ
ਨਫ਼ਰਤੀ ਬਰਸਾਤ ’ਚ
ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਨਿੱਘ ਹੈ
ਘੁੱਗੀਆਂ ਦੀ ਚੱਲ ਰਹੀ
ਰਸ ਭਿੰਨੀ ਬਾਤ ’ਚ
ਜੁਗਨੂੰ ਜੋ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਿਹਾ
ਭਟਕੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ
ਰਸਤਾ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ
ਖ਼ੈਰ ਮੰਗੋ ਓਸ ਦੀ
ਉਹ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਇਕੀਸ ਹੈ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਿ ਕਾਲ ਤੋਂ
ਜੂਝਣ ਦੀ ਤੌਫ਼ੀਕ ਹੈ
* * *
Advertisement
×
