Explainer : ਹਰ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਟੀਵੀ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਡਾਲਰ ਪ੍ਰਤੀ ਬੈਰਲ ਦਾ ਵਾਧਾ ਜਾਂ ਗਿਰਵਾਟ ਆਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਲੈ ਕੇ ਪੈਟਰੋਲ ਪੰਪ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਪੈਟਰੋਲ ਜਾਂ ਡੀਜ਼ਲ ਲਿਟਰ ਵਿੱਚ ਮਾਪ ਕੇ ਸਾਡੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਲਿਟਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੋਤਲ ਲਿਟਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਕਾਈ ਲਿਟਰ ਜਾਂ ਗੈਲਨ ਹੀ ਹੈ।
ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ 'ਕਾਲੇ ਸੋਨੇ' (ਕੱਚੇ ਤੇਲ) ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਟਿਕੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪੈਮਾਨਾ ਅਚਾਨਕ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਦੇ ਲਿਟਰ, ਗੈਲਨ ਜਾਂ ਕਿਲੋ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਬਲਕਿ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੈਰਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਾਪਿਆ ਅਤੇ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਖ਼ਰ ਇਹ 'ਬੈਰਲ' ਹੈ ਕੀ?
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਅਤੇ ਹਾਈ-ਟੈਕ ਊਰਜਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਇਸ ਪੁਰਾਣੀ ਇਕਾਈ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ 160 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ।ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਦਲਦਲੀ ਰਸਤਿਆਂ, ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਖਾਲੀ ਡਰੰਮਾਂ ਅਤੇ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤੋਂ। ਆਓ, ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਲਟਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਬੈਰਲ ਵਿੱਚ ਮਾਪਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ।
ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਬੈਰਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 27 ਅਗਸਤ 1859 ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪੈਂਸਿਲਵੇਨੀਆ ਸੂਬੇ ਦੇ ਟਾਈਟਸਵਿਲੇ (Titusville) ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸਬੇ ਤੋਂ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਕਰਨਲ ਐਡਵਿਨ ਡਰੇਕ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਪਾਰਕ ਤੇਲ ਖੂਹ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਪੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਡਰੇਕ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਵੇਂ ਹੀ 'ਕਾਲਾ ਸੋਨਾ' ਉਬਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਕੱਢਣ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੀ ਦੌੜ (Oil Rush) ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਲੋਕ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਅਮੀਰ ਬਣਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਲੈ ਕੇ ਪੈਂਸਿਲਵੇਨੀਆ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੂਹ ਪੁੱਟੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਤੇਲ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗਾ।
ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਲ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਸਮੱਸਿਆ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਤੇਲ ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਟੋਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੀਲਾਂ ਦੂਰ ਰਿਫਾਇਨਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਬਰਤਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਤੇਲ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੇ ਤੇਲ ਭਰਨ ਲਈ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗੀ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ, ਬੀਅਰ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇਲ, ਸਿਰਕਾ, ਨਮਕ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਡਰੰਮਾਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੈਰਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਚਾ ਤੇਲ ਭਰਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਸਥਿਤੀ ਇਹ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਪੈਂਸਿਲਵੇਨੀਆ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਦੇ ਡਰੰਮ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੀ।
ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬੈਰਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭਰੇ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ! ਘੋੜਾ-ਗੱਡੀਆਂ, ਖੱਚਰਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੱਕੜ ਦੇ ਡਰੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਰਿਫਾਇਨਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ।
ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਆਕਾਰ ਦੇ ਡਰੰਮ ਅਤੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ
ਇਹ ਲੱਕੜ ਦੇ ਡਰੰਮ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਚੀਜ਼ਾਂ (ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ, ਮੱਛੀ, ਬੀਅਰ) ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਵੀ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਡਰੰਮ 30 ਗੈਲਨ (Gallon) ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕੋਈ 40 ਗੈਲਨ ਦਾ, ਕੋਈ 42 ਦਾ ਤਾਂ ਕੋਈ 50 ਗੈਲਨ ਤੱਕ ਦਾ।
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦਾ ਵਪਾਰ ਵਧਿਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਆਕਾਰ ਦੇ ਡਰੰਮਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੰਕਟ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਣੇ ਪੈ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਤੇਲ ਘੱਟ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵਪਾਰੀ 40 ਗੈਲਨ ਦਾ ਡਰੰਮ ਵੇਚਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕੋਈ 45 ਗੈਲਨ ਦਾ ਪਰ ਕੀਮਤ ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਮੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਘਟ ਗਈ ਅਤੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤੇਲ ਉਦਯੋਗ ਲਈ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਪਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਮਾਪਣ ਦਾ ਇੱਕ ਫਿਕਸ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਮਿਆਰ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਗਸਤ 1866 ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਬੈਠਕ
ਇਸ ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਪਾਰਦਰਸ਼ਤਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਅਗਸਤ 1866 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਤੇਲ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਨੇ ਪੈਂਸਿਲਵੇਨੀਆ ਦੇ ਟਾਈਟਸਵਿਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੈਠਕ ਬੁਲਾਈ। ਇਸ ਬੈਠਕ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਏਜੰਡਾ ਸੀ ਕਿ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦੀ ਨਾਪ-ਤੋਲ ਦਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮਿਆਰ ਤੈਅ ਕਰਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ।
ਕਾਫ਼ੀ ਬਹਿਸ ਅਤੇ ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦੇ ਹਰ ਗੈਲਨ ਲਈ ਜੋ ਕੀਮਤ ਤੈਅ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਕੀਮਤ 'ਤੇ ਤੇਲ ਵੇਚਾਂਗੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਨੂੰ ਗੈਲਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੇਚਣ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦਾ ਵਪਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਬੈਰਲ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੈਰਲ ਦਾ ਮਤਲਬ 42 ਗੈਲਨ ਤੈਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਖ਼ਿਰ 42 ਗੈਲਨ ਦਾ ਹੀ ਮਿਆਰ ਕਿਉਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ?
ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਲਚਸਪ ਸਵਾਲ ਇਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇਲ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਨੇ 40, 45 ਜਾਂ 50 ਗੈਲਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਬਿਲਕੁਲ 42 ਗੈਲਨ ਦੇ ਡਰੰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਆਰ ਕਿਉਂ ਬਣਾਇਆ? ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦਾ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਨੂੰਨ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਰਅਸਲ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਰਾਜੇ ਐਡਵਰਡ ਨੇ ਸੰਨ 1482 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫ਼ਰਮਾਨ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਹੇਰਿੰਗ (Herring) ਨਾਮ ਦੀ ਮੱਛੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਵਪਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਐਡਵਰਡ ਨੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਰੋਕਣ ਲਈ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਪੈਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਹਰ ਬੈਰਲ ਦਾ ਆਕਾਰ ਫਿਕਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ 42 ਗੈਲਨ ਮੱਛੀਆਂ ਹੀ ਆਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹੀ 42 ਗੈਲਨ ਦਾ ਲੱਕੜ ਦਾ ਬੈਰਲ ਪੂਰੇ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਵਾਈਨ, ਸਾਬਣ, ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਅਤੇ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਪੈਮਾਨਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪੈਂਸਿਲਵੇਨੀਆ ਦੇ ਤੇਲ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ 42 ਗੈਲਨ ਦਾ ਲੱਕੜ ਦਾ ਡਰੰਮ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਢੁਕਵਾਂ ਸੀ। 42 ਗੈਲਨ ਦੇ ਇਸ ਡਰੰਮ ਦਾ ਵਜ਼ਨ (ਤੇਲ ਭਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ) ਕਰੀਬ 136 ਤੋਂ 140 ਕਿਲੋ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰੇਲਵੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਗੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਡਰੰਮ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਿੱਟ ਬੈਠਦੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ 42 ਗੈਲਨ ਵਾਲੇ ਡਰੰਮ ਨੂੰ ਕੱਚੇ ਤੇਲ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਬੈਰਲ ਮੰਨ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਅੱਜ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੈਲਨ ਵਿੱਚ 3.785 ਲਿਟਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਬੈਰਲ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 159 ਲਿਟਰ ਕੱਚਾ ਤੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਜਦੋਂ ਕੱਚਾ ਤੇਲ ਖਰੀਦਦਾ ਜਾਂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਬਿੱਲ ਇਸੇ 159 ਲਿਟਰ ਵਾਲੇ ਬੈਰਲ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
