ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ

ਵੰਡ, ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਏਕਤਾ ਦਾ ਸੱਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਚੌਰਾਹੇ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਬੁਨਿਆਦੀ ਚੋਣ ਹੈ: ਕੀ ਅਸੀਂ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਈਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੁਲ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਵੰਡ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕੀਏ ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕਰਨਗੇ, ਸਗੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਸਾਡੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕਰਨਗੇ।

ਅੱਜ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਅਣਗਿਣਤ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ: ਨਸਲੀ, ਧਾਰਮਿਕ, ਰਾਜਨੀਤਕ, ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ। ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਸਾਡੇ ਅੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਂਝੇ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਨੀਤਕ ਚਰਚਾ ਕਬਾਇਲੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਈਚਾਰੇ ਜੋ ਕਦੇ ਇਕੱਠੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਲੜਾਈਆਂ ਦੁਆਰਾ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਸਿਵਿਲ ਸਮਾਜ ਦਾ ਤਾਣਾ-ਬਾਣਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਖਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਏਕਤਾ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦਮਨਕਾਰੀ ਸ਼ਾਸਨਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਤੱਕ, ਤਕਨੀਕੀ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਾਨਵਤਾਵਾਦੀ ਜਿੱਤਾਂ ਤੱਕ ਤਰੱਕੀ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਭਿੰਨ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਂਝੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਏਕਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ ਆਪਣਾ ਵਤਨ ਛੱਡ ਕੇ ਗਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ, ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਤਕਰੇ, ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗਤਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਂਝੇ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਜੋਂ ਡਟੇ ਰਹੇ। ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ। ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਮਿੱਲਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪਾਇਨੀਅਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਦੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ, ਉੱਦਮੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਨੇਤਾਵਾਂ ਤੱਕ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ, ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਏਕਤਾ ਦੀ ਨੀਂਹ ’ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਬਣਾ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਲਏ ਹੋਏ ਵਤਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਸੱਚੀ ਏਕਤਾ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ। ਇੱਕ ਸਮਾਜ ਜੋ ਅਸਮਾਨਤਾ, ਵਿਤਕਰੇ ਜਾਂ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕਜੁੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਏਕਤਾ ਲਈ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਇਸ ਦੇ ਮੂਲ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨ ਲਈ ਦਇਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਆਂ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੋਲੀਏ ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਈਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਸਲ, ਧਰਮ, ਕੌਮੀਅਤ, ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਮੌਕੇ, ਨਿਰਪੱਖ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਲੜਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਹੈ। ਹਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿਧਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਨੁੱਖੀ ਦਿਲ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਲੜਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਇਸ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਈਚਾਰਕ ਸੰਗਠਨ ਉਮੀਦ ਦੇ ਚਾਨਣ ਮੁਨਾਰੇ ਅਤੇ ਤਬਦੀਲੀ ਦੇ ਇੰਜਣ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਨਸਲੀ, ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਲੀਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਗੱਠਜੋੜ ਬਣਾਉਣਾ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਦੂਜੇ ਹਾਸ਼ੀਏ ’ਤੇ ਧੱਕੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਕਿ ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਸਾਰੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਨਿਆਂ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਭਾਈਚਾਰਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨਾਲ, ਪਰਵਾਸੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੇ ਪੁਲਾਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਰਾਜਦੂਤ, ਸਿੱਖਿਅਕ, ਵਕੀਲ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਨੈਤਿਕ ਜ਼ਮੀਰ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਮਤਭੇਦ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਸਗੋਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਭਿੰਨ ਸਮਾਜ, ਇੱਕ ਵਿਭਿੰਨ ਵਾਤਾਵਰਨ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਸਮਾਜ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਲਚਕੀਲਾ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ’ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਣ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲੋਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਦਇਆ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਅਸਹਿਮਤ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰੀਏ। ਦਇਆ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਕਿ ਹਰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਮੀਦਾਂ, ਡਰ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਦੂਜਿਆਂ ’ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਵੰਡ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗੱਲਬਾਤ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝ ਬਣਾਉਣਾ। ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਤਾਂ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਰੂਰ ਜਟਾਉਣੀ ਹੈ। ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਨਿੱਜੀ ਕੀਮਤ ’ਤੇ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀਆਂ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਨਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਜਿੱਥੇ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੇ ਵਜੋਂ ਡਰਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਪਰਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਜੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਵਜੋਂ ਬਲੀ ਦਾ ਬੱਕਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਿਛੋਕੜਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਣ। ਜਿੱਥੇ ਨਿਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਯੂਟੋਪੀਅਨ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਟੀਚਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਲੋੜੀਂਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈਏ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਨਾਲ ਵੋਟ ਪਾਈਏ, ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲੀਏ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਸ ਮਾਣ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਈਏ ਜਿਸ ਦਾ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਜ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪੋਤੇ-ਪੋਤੀਆਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਵਿਰਾਸਤ ਛੱਡਾਂਗੇ? ਜਵਾਬ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਨਾਲ ਕੰਧ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ, ਵੰਡ ਦੇ ਏਜੰਟਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਏਕਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣਨ, ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਿਆਂ ਦੇ ਚੈਂਪੀਅਨ ਬਣਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰੀਏ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖੀਏ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸਥਿਤੀ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਏ ਜੋ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਕਰਨ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ, ਜੋ ਨਿੱਜੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਭਵਿੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਰਤਮਾਨ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ, ਆਦਰਸ਼ਵਾਦ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਜਮਾਇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਜੋ ਸਫਲ ਹੋਈ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਜਿਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹਰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਜੋ ਹਾਸ਼ੀਏ ’ਤੇ ਧੱਕਿਆ, ਅਦਿੱਖ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀਹੀਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਪਨੇ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਚਤਮ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਸਮਾਜ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਾਂਗੇ।

ਇੱਕ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਣ, ਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਦਭਾਵਨਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਪਨਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਲੇਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁੱਧੀ, ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੰਤਰ ਦੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਸਮਝ ਦੇ ਪੁਲ ਬਣਾਈਏ। ਆਓ ਆਪਾਂ ਇਕੱਲਤਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪਸੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਬਣਾਈਏ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਬਣੀਏ ਜਿਸ ਨੇ ਵੰਡ ਉੱਤੇ ਏਕਤਾ, ਸਹੂਲਤ ਉੱਤੇ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।

ਭਵਿੱਖ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਓ, ਅੱਜ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ, ਨਵੀਂ ਵਚਨਬੱਧਤਾ, ਅਟੱਲ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਏਕਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ। ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਟਕਰਾਅ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਆਂ ਜ਼ੁਲਮ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਣ, ਉਮੀਦ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਮਿਸ਼ਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਠੀਏ।

ਸੰਪਰਕ: 408 221 5732